Dag 75 Puente la Reina - Estella 26 km

 

Om 9 uur verlaten wij het appartement in Pamplona, en word ik door Peter en Anja afgezet in Puente la Reina, de plaats waar gisteren onze tocht eindigde. Op de weg daar naartoe maken wij nog even een omweg om het 12e eeuwse Romaanse kerkje van O.L.Vrouw van Eunate te bekijken, een in de open vlakte gelegen mysterieus achthoekig gebouw, waarvan de oorsprong en betekenis in raadselen is gehuld.

Op de Middeleeuwse Romaanse brug van Puente la Reina nemen wij afscheid.

 Even voel ik de last van de 11 kilo zware rugzak die ik een paar dagen heb thuisgelaten, maar als ik een tijdje heb gelopen ben ik dat ongemakkelijke gevoel weer helemaal kwijt.

Wij hebben het heel plezierig gehad samen. We hebben serieus gelopen, maar ook gezellige dingen gedaan, lekker gegeten, en veel gelachen; en -niet te vergeten- Anja heeft de in het appartement aanwezige wasmachine gebruikt om mijn complete uitrusting uit te wassen.

Ik ben nu de komende weken weer alleen op pad, en dat voelt ook heel goed.
De afgelopen maanden heb ik geleefd in nagenoeg volstrekt isolement. De politieke verwikkelingen in Nederland, de economische crisis, het is allemaal aan mij voorbijgegaan. Maar de wereld draait door. Dat werd mij op hardhandige wijze weer eens duidelijk gemaakt toen mij gisteren het bericht bereikte dat bij iemand die mij heel dierbaar is na een bevolkingsonderzoek borstkanker is vastgesteld. Ik bel haar vandaag tijdens mijn wandeling op om te zeggen dat ik aan haar denk. Ze probeert mij gerust te stellen, en dat is kenmerkend voor haar. Altijd laat zij anderen voorgaan. Ik zeg haar dat zij deze keer eens op de eerste plaats aan zichzelf moet denken, en zij belooft mij dat te zullen doen. Ik kan niet veel meer dan kaarsjes opsteken, maar daar ben ik wel erg goed in!

 Ik vind dat mijn blog van gisteren er weer mooi uitziet, al zeg ik het zelf.
Voor wie mijn blog niet vanaf het begin heeft gevolgd: dat is niet mijn verdienste, maar het werk van mijn schoondochter Ellen, die dagelijks trouw de redactie voert over de door mij aangeleverde tekst en foto's. Dat mag wel weer eens gezegd worden!

 Na een periode van luxe heb ik vanavond gekozen voor een bescheiden nachtverblijf: de jeugdherberg van Estella, die tevens dienst doet als opvangcentrum voor eenzame ouderen, gehandicapten en zwerverachtige types, met wie ik vanavond gezellig aan tafel heb gezeten. Zo kan het dus ook!

Dag 74 Pamplona - Puente la Reina 24 km

Wij hebben vanmorgen geen enkele moeite om onze weg te vinden. De Camino ligt aan ons appartement, en het bekende logo op de gevel geeft de richting aan. De heerlijke stad die wij hier hebben aangetroffen ziet er heel anders uit dan het naargeestige oord dat ik vorige week met Wim in de regen heb bezocht.

 

Wij hebben gisteren ervaren dat het Plaza del Castillo -het centrale plein hier om de hoek- en de omringende straten in het stadscentrum tot na middernacht bruisen van leven met de talloze terrasjes, café's en tapasbars. Van de ernstige economische crisis die Spanje heeft getroffen valt hier ogenschijnlijk weinig te merken.
De belangrijke steden die ik de afgelopen maanden doorkruiste hebben veelal een historisch centrum, ingeklemd tussen lelijke nieuwbouw en eindeloze buitenwijken waar men zich doorheen moet worstelen om de stad uit te raken. Pamplona vormt daar een gunstige uitzondering op.



 

Het historisch centrum ligt in een parkachtige omgeving aan de rivier de Arga, en dat geldt ook voor de indrukwekkende Citadel. Voor je het weet heb je als wandelaar de stad verlaten.

 

Pamplona ligt in een dal, en eenmaal buiten de stad voert de Camino omhoog totdat wij na een uur of drie de 760 meter hoge Sierra del Perdón bereiken. Er staat een lichte bries, en dat is aangenaam, want de temperatuur loopt vandaag op tot 37 graden. Op de kam van de Sierra staat een reeks reusachtige windmolens, op geen enkele manier te vergelijken met de windmolens waar Don Quichotte een paar honderd kilometer verderop ooit tegen vocht.

 

Langs het pad op weg naar Puente la Reina staan amandelbomen, bloeit de kamperfoelie, en kleuren de velden rood van de klaprozen. Beneden ons ligt in de verte Pamplona.

 

 

Het slingerende pad is in het glooiende landschap soms tot in de verte te volgen, en verdwijnt dan weer in het ongewisse, als onze eigen levensweg, waarvan wij het einde zelfs niet kunnen vermoeden. Dat ondervond de Belg Frans Koks, die op het pad naar de top van de Sierra del Perdón zijn einde vond, getuige het aandoenlijke monumentje dat zijn kinderen of zijn vrienden op die plek voor hem hebben opgericht.

















Het lijkt er op dat Frans automonteur was, of in elk geval iets met auto's had, want het herdenkingskruis is samengesteld uit auto- onderdelen, en is bekroond met een kroonwiel. Op de inmiddels wat vergeelde foto kijkt Frans nog, voorzien van een veel te zware rugzak, vol vertrouwen de wereld in. Zo kan het elke pelgrim vergaan en ik denk dan weer aan de wijze woorden van Ad Vester:"de weg die je gaat ligt achter je"

In een pelgrimsherberg kom ik de Ierse verpleegsters tegen die ik na Roncesvalles uit het oog was verloren.
De begroeting is als tussen oude vrienden die elkaar jaren niet hebben gezien. Het samen doorstaan van ontberingen schept echt een band.

 In Puente la Reina met zijn beroemde pelgrimsbrug nemen wij de bus naar Pamplona.
De vakantiedagen met Anja en Peter zijn bijna voorbij. Morgen begint weer het harde bestaan van de pelgrim.

Dag 73 Zubiri - Pamplona 22 km

 

Het is stikdonker op mijn slaapkamer, want de luiken zijn gesloten, en zo kan het gebeuren dat ik pas om 9 uur wakker word van de geur van gebakken eieren. Dat is mij lange tijd niet overkomen.

















Anja heeft een lekker ontbijt klaargemaakt voor haar twee mannen: gebakken eieren met spek en tomaat, en verse jus d'orange.

 Zij heeft voor mij een nieuwe loopbroek meegebracht, maat 52, een maat kleiner dan de broek waarin ik vertrok.

 In mijn broekzak vind ik een lief briefje van Dini Aarts, die de pijpen korter heeft gemaakt: "Hou zo vol, geweldig, hoe goed je het doet. Heerlijk om je te volgen op het blog. Succes verder."


















Onze tocht vandaag heeft alle kenmerken van een NS tour naar Zuid Limburg: wij rijden naar Zubiri, zetten daar de auto neer, en volgen het dal van de Arga richting Pamplona over goed begaanbare paden, bepakt met enkel een dagrugzakje. Het is prachtig zomers weer, en wij vinden op tijd een terrasje voor een koel glas citroenlimonade. Het is vakantie op zijn best!



































Aangekomen in Pamplona haal ik in de kathedraal een stempel voor mijn credencial, en dan zijn wij weer thuis, want het appartement ligt op een steenworp afstand. In het winkeltje onder het appartement kopen wij voor €9,65 een fles Cava, en voldoen daarmee aan de wens van Nel Driesser, die Peter en Anja naar het vliegveld heeft gebracht, en toen een wenskaart heeft meegegeven met ingesloten een briefje van twintig euro om een fles wijn te kopen. Die fles maken wij soldaat voordat wij in het gezellige centrum van Pamplona gaan eten in een tapas-bar.

Wij gaan op tijd naar bed want morgen staat ons een lange tocht te wachten.
Beneden ons is het leven nog in volle gang. In Pamplona is vandaag de zomer begonnen.

Dag 72 Roncesvalles - Zubiri 24 km

Het legioen pelgrims is al lang en breed op pad als ik mij nog een keer omdraai in het kingsize bed op mijn kamer in het voortreffelijke Hotel Roncesvalles. De vermoeidheid van de zware tocht gisteren zit nog in al mijn ledematen, en dat merk ik als ik met enige tegenzin aan de tweede etappe van de Camino begin.

Gelukkig is het prachtig weer zoals voorspeld, en er valt volop te genieten. De weg voert door een vriendelijk groen landschap langs bergweiden, kabbelende beekjes, stoere witgekalkte boerenhuizen met natuurstenen kozijnen, en op de achtergrond steeds de uitlopers van de Pyreneeën. Anders dan in Frankrijk heb je geen landkaart of routebeschrijving nodig om de weg te vinden. Richtingwijzers in alle maten en soorten houden de Santiago-ganger voortdurend op het rechte pad. Het is mij nu al duidelijk dat de weg naar Santiago in Spanje big business is.

 Mijn vriend Wim is nog maar net vertrokken of ik kan mij al weer opnieuw verheugen op een ontmoeting met vrienden: de komende dagen krijg ik gezelschap van mijn buren Anja en Peter van Leest.

Toen ik vorig jaar na het overlijden van Maddy bekend maakte dat ik naar Santiago wilde gaan lopen, heeft Anja direct aangeboden met mij te gaan trainen voor de lange tocht. Gedurende de winter hebben wij elke week een dag samen gelopen, weer of geen weer. In die turbulente periode hadden wij dan onderweg lange gesprekken. Dat schept wel een band.

Peter en Anja hebben hun vakantie nu zodanig gepland, dat zij twee dagen met mij meelopen op de Spaanse Camino. Wij hebben afgesproken dat wij elkaar treffen als ik aan het eind van de middag in Zubiri aankom. Anja is een echte regelneef, en heeft voor drie dagen een appartement gehuurd midden in het centrum van Pamplona. Daar overnacht ik bij hen, om morgen in hun huurauto gedrieën naar Zubiri te rijden, vanwaar wij de Camino lopen naar Pamplona.

Overmorgen doen wij vanuit Pamplona samen de volgende etappe.
Als ik in Zubiri aankom staan Anja en Peter mij al bij de brug aan het begin van het dorp op te wachten.

Wij hadden ons al heel lang op dit moment verheugd, en het weerzien is alsof de verloren zoon is thuisgekomen.
Het appartement in Pamplona is van alle gemakken voorzien, en al mijn kleding die ik lange tijd provisorisch in wastafels heb moeten wassen, gaat in de wasmachine, terwijl ik uitgebreid in bad ga. Wederom heeft de pelgrim dus weinig te merken van ontberingen, en het belooft weer heel aangenaam te worden de komende dagen!